Die Covid golwe

with No Comments

Soos die tweede Covid golf nou lig,
skryf ek aan jou hierdie gedig,
want ons altwee se emosies moet uit
voor die derde golf ons weer stuit…

Die groter gulpende golf het hierdie keer
ons boot se seile met die dood geskeur.
Avbob ‘n daaglikse gesig in die hosptiaal
om iemand se geliefde te kom haal.

Jy kon telkens vir my eerstehands getuig
hoe is gesondheidswerkers se maste gebuig.
Julle moes vandag nog iemand moed in praat,
want in die sinkende skip is môre te laat!

Penny se dood ruk ook hier binne my:
Jare in die kerk gesit – reg agter my.
Hy het my altyd ‘n klop op die skouer gegee
met ‘n “Seuntjie, hoe gaan dit?” daarmee…

Al het hy nie van Covid gesterf,
het Covid sy begrafnis bederf.
Die familie was buite die land se grense.
Dis nie dieselfde: Elektroniese laaste wense…

In die eerste golf het die Here ons geleer:
Hý is die een wat die hele wêreld beheer.
Hy het die woeste storm bestraf
en die Covid golf neem toe af.

Hierdie tweede golf het Hy ons laat onthou,
dat die lewe nie met die dood ophou,
want selfs deur die dal van dooskaduwee
seil die Herder saam in ons bootjie mee.

lees ek toe Johannes tien
en wat mens daar van die Goeie Herder sien:
Dis Hy wat sy lewe vir die skape aflê,
ons is syne, en Covid het nie daarin ‘n sê.

Hy is ook die pad na die Vader se deur,
Covid kan ons toegang nie keer.
Na groen weivelde is waarheen Hy ons lei
om daar lewe, ja in oorvloed, te kry!

Jy moet saam met my in die Woord weiveld wei,
dat ons lewensbootjie weer nuwe seile kan kry.
Sodat, as die derde golf weer kom,
oorspoel hy ons nie, maar ry ons hom!

Soveel te meer

with No Comments

Here, ek weet
ek het U vergeet.
U is seker vir my kwaad,
maar ek moet met U praat:

Na my skof by die hospitaal
het ek in die natuur kom asem haal.
Die wintergras spreek in droeë taal
van my eens suksesvolle verhaal.

Ek was nog altyd die beste dokter gewees –
En kon mense van allerlei siektes genees.
Maar na hierdie derde golf kan ek nie meer –
Ek verloor pasiënte keer op keer.

Vandag was daar twee besig om te versmoor,
maar daar was net een ventilator oor.
Ek gee dit toe maar vir die man in bed ses,
hy is jonger en sy besigheid ‘n sukses.

Die ou man is na die ander kamer oorgeplaas
waar hy onvermydelik sy laaste asem uit sal blaas…
Die foon doodgedruk toe sy familie bel,
ek moet aangaan – die oordeel is gevel.

Die baba voëltjie se bekkie wawyd oop
die ma kom ‘n waterduppeltjie daarin doop.
Heen en weer vlieg sy getrou
terwyl hy sy bekkie oophou.

Na elke pasiënt het sy weer by die ou oom ingegaan.
Ons kan niks vir hom doen nie – kan sy nie verstaan?
Uit nuuskierigheid het ek later ongemerk gaan kyk.
Ek sien toe hoe sy, sy droeë lippe met ‘n nat lappie bestryk.

Here hier voor U is ek stukkend
trane rol, my bors rukkend.
Ek het al baie mense gesond gemaak,
maar nog nooit iemand so teer aangeraak…

Here, is U regtig in beheer?
Ek wil my bekeer,
sal U my leer
hoe ek U kan eer?

Jy vra: Is ek in beheer?
Soveel te meer!

Ek het die man na die ventilator gestuur –
dit was nog nie sy uur
Ek het geweet
hy is nog nie gereed…

Jy vra: Is Ek in beheer?
Soveel te meer!

Die ou man, ‘n man van vrede,
“Ek het dors”, sy laaste bede.
Ek het haar vir hom gestuur
en jou geroep in dieselfde uur!

Sy swaakry tyd was weglaatbaar min –
hy is in My ewige vreugde in.
Hy het altyd eers my koninkryk gesoek,
sy lewe gerig deur My Boek:

Oor die voëls is My sorg getrou,
soveel te meer vir jou! (Mat 6:26)
As ek die veldlelies so mooi beklee,
sal Ek soveel te meer vir jou omgee! (Mat 6:28)

As Ek sorg vir die gras van die veld,
soveel te meer as jou baie geld! (Mat 6:30)
Soek van nou af My koninkryk
dan sal al jou sorge wyk… (Mat 6:33)

In die dammetjie sien ek die lelie se wit,
en vir die eerste keer kon ek opreg bid.
Die grasse begin wuifend juig
terwyl die voëltjie sy lof betuig:

Soveel te meer
God in beheer!
Soveel te meer:
Aan Hom die eer!

Krag vir vandag

with No Comments

Abba, ja my hemelse God en Vader,
dankie dat ek vanaand weer tot U kan nader.
U weet elke greintjie van my lyf is moeg
en hoe het ek die afgelope week geswoeg.

Kan ek een aand deurslaap, wil ek vra,
maar ek sit eers weer vandag se hartseer
hier by U deurboorde voete neer,
want hierdie las kan ek nie alleen dra.

Daar was twintig behandeling op my lys,
en U het vir my die volgorde aangewys.
Voor ontbyt al begin
anders pas almal nie in.

Vroeg oggend was ek lekker sterk.
Maklik om met groen pasiënte te werk,
maar later moes ek gaan na rooi
en die prentjie daar was nie mooi.

Vyftien behandelings om te gaan,
as ek so aftel weet ek U verstaan…

Elke pasiënt se saturasie is laag:
Die stress om te behandel knaag.
Tussen pype deur hou ek lesings dop
enige tyd kan sy hart ophou klop…

Twaalf behandelings oor
dankie dat U elke gebed hoor.

Een kon ek ‘n entjie laat loop
suurtsof en pype vasgeknoop.
By ‘n oop deur lê ‘n man effe geknak
en dis asof hy na sy asem snak.
Suster, jy moet vinnig kom kyk!
Toe ons terugstap lê daar ‘n lyk…

Here, ek vertel U dinge wat U weet:
Die PPE veroorsaak meer as sauna sweet.
die sweet loop af teen my been
soos ‘n warm Amazone reën.

Na tien behandeling gou drink en eet
anders gaan ek dehidreer van die sweet.
Die boodskap terwyl ek nog kou:
“Ek het hulp nodig, kom tog gou…”

Die vroutjie in saal C is in my bede:
Hulle het sewe jaar vir ‘n kind gewag,
en sy het vandag gehoor sy verwag,
maar in ‘n ander saal haar man oorlede.

Behandeling agt is van die lysie afgehaal
Avbob het hom sopas kom haal.
Ek het hom nog gister van U vertel –
is hy nou in die hemel of die hel?

‘n Foonboodskap tussendeur bring my van stryk:
“Ag sal jy asseblief na my oupa gaan kyk –
die hospitaal sê hy gaan vandag nog beswyk?”
Ek bid vir hom terwyl hy met betraande oë na my kyk.

Die lysie aangepas, nog drie by:
Siekes het dooies se beddens gekry…

Nege, agt, sewe ses,
Here ek doen my bes.
Vyf, vier, drie, twee, een
Here ek kon nie hierdeur alleen!

Here, die pasiënte gaan min slaap kry,
want hulle gaan die hele nag vir asem stry.
Wil U met elkeen op my lysie wees
vul hulle met die asem van U Gees.

Amen

In die bed sit ek gou die tablet aan:
Wat gaan in die res van die wêreld aan?
Gou kos vir Covid familie met Shoprite sixty stuur.
Vriende antwoord waar hulle suurstof kan huur.

Verlede naweek moes ek ook werk,
nie tyd vir my gesin of die kerk
Ek het so gesmag om more te kan rus,
maar sopas gehoor dat daar te min hande is.

Terwyl ek my bekommer oor bed ses se oom
val ek weg in ‘n diepe droom…

O Here, dankie vir ‘n nag se slaap,
jammer dat ek nou eers gaap…
Buite is dit nog donker en koud,
vir die dag wat voorlê is ek benoud.

Dankie vir wat ek nou in U Woord kon lees
dankie dat U my daardeur vul met U Gees.
Ek het weer daardie bo-alle-verstand-vrede,
U is die enigste bly-wees rede.

U het so weer met my gepraat
en gevul met die dag se krag en raad.
U het my ook beter laat verstaan,
hoekom ek vandag terug moet gaan:

My dogter, Ek het jou oor baie jare opgelei,
‘n meer ervare intensief werker kon Ek nie kry.
Oor al die jare was jy in Woord en gebed,
Ek plaas jou daar waar Ek wil red.

Ek het lank vooruit reeds bepaal
dat ek daardie omie gister sou kom haal
Vooruit was dit ook al swart op wit
dat voor dit moes gebeur, sou jy kom bid.

Hier by die feesmaal van die Lam
sit die omie, sy oë nog effens klam.
Hy het vandag My heerlikheid gesien,
‘n ewigheidsvreugde onverdien.

Here, vandag is daar drie en twintig op die lys,
sal U asseblief vir my die pad daardeur wys.
En as ek dan so biddend daardeur gaan,
help my om tot by nommer een te bly staan…

Amen

Sewe tot sewe (sonder video)

with 2 Comments

Sewe tot sewe,
ek veg vir sy lewe.

Die ou oom se paniekbevange oë
wat bokant die masker uitstaar
en met sy gehoor apparaat onklaar,
maak my so diep bewoë…

Dokters en ander kan kom en gaan,
maar by sy bed moet ek bly staan
en dit terwyl ek die tekens verstaan,
waar die virus met hom heengaan…

Natgesweet onder lae van beskermende drag.
Min vloeistof want die badkamer moet wag.
Fisies uitgeput want ons is nou te min,
want ander is aangesteek, selfs my vriendin…

Sewe tot sewe
bene van moegheid bewe.

Soos ek huistoe ry
vreet die onsekerheid my.
My kind wat my met ope arms ontvang:
Sê nou ek steek hom aan, ek is bang…

Sewe tot sewe,
die oom nog aan die lewe.
Die bed oorkant is nou leeg
dood statistiek op beweeg…

Sy hand gryp met kneukels wit:
Sal jy kans sien om vir my te bid?
‘n Gebed vir vrede
is beide se traan se rede.

Sy familie kan nie eers kom –
ek is dit nou vir hom.
Nog medisyne vir die pyn
en suurstof deur die lyn.

Sewe tot sewe,
hierdie is nie ‘n lewe.

Man sonder werk.
Geen diens by die kerk.
Kos voorraad beperk.
Here, hou my sterk…

Sewe tot sewe,
my lippe bewe.

Ek mag nie ‘n Bybel in die saal invat,
want alles word met die virus beklad
Tyd is daar nie meer veel,
ek moet die boodskap deel:

Die Here is my Herder, niks sal my ontbreek
vir waters van rus kan ons Hom smeek.
Al sal ek deur dood skaduwee gaan,
is Hy die Een wat saam met my gaan…

Sewe to sewe
more begin ek veg vir ‘n ander lewe…

Vier uur

with No Comments

Vier uur op die eerste dag
kom die sms waarvoor ek wag,
ja, sluip Covid in soos ‘n dief:
Jy is positief…

Vier uur wasem teen die kar se ruit:
ongevalle te vol, ek kan eers in as iemand uit.
Ek kyk hoe die ligte van die ambulans
patroontjies op die lykwa dans…

Die intensief se vier uur koor
is nie bedoel vir enige gehoor.
‘n Geroggel en gehyg is die sang,
van almal wat na asem verlang.

Susters met donker vieruur oë,
met meer druk as hul vermoë.
Gordyne word haastig toegeruk
en pype in platval longe ingedruk.

Tuis en gesond, maar weke later
voel ek steeds vier uur trane water.
‘n Laken wat ‘n jongvrou liggaam toevou,
haar bleek slap hand bly ek onthou…

Vier uur sal nooit weer dieselfde wees,
van nou af is dit ‘n tyd van gebed
knielend hier langs my bed:
Vul my met die asem van U Gees!

 

Vir nog ‘n gedig oor Covid, lees ook: Sewe tot sewe