Jy moet gaan

with No Comments

Die Jona-vis-droom het my uitgespoeg
my wekker sê: Jou min slaap was genoeg
drenkeling is die sand se geestelike moeg
weer vannag met Jona se seegras geswoeg…

Here, moet ek regtig weer terug
na die intensief se Ninevé gesig?
Ek was dan gister heeldag daar
siekes stroom in – dit kom nie klaar…

Links of regs kon ek nie kyk
want links was daar ‘n lyk
en regs een wat beswyk
drogbeelde wat nie wil wyk…

My dogter, jy moet weer gaan
want as jy tog maar verstaan:
Die omie wat hier by My staan
sou sonder jou verlore gaan…

Sewe tot sewe (sonder video)

with 2 Comments

Sewe tot sewe,
ek veg vir sy lewe.

Die ou oom se paniekbevange oë
wat bokant die masker uitstaar
en met sy gehoor apparaat onklaar,
maak my so diep bewoë…

Dokters en ander kan kom en gaan,
maar by sy bed moet ek bly staan
en dit terwyl ek die tekens verstaan,
waar die virus met hom heengaan…

Natgesweet onder lae van beskermende drag.
Min vloeistof want die badkamer moet wag.
Fisies uitgeput want ons is nou te min,
want ander is aangesteek, selfs my vriendin…

Sewe tot sewe
bene van moegheid bewe.

Soos ek huistoe ry
vreet die onsekerheid my.
My kind wat my met ope arms ontvang:
Sê nou ek steek hom aan, ek is bang…

Sewe tot sewe,
die oom nog aan die lewe.
Die bed oorkant is nou leeg
dood statistiek op beweeg…

Sy hand gryp met kneukels wit:
Sal jy kans sien om vir my te bid?
‘n Gebed vir vrede
is beide se traan se rede.

Sy familie kan nie eers kom –
ek is dit nou vir hom.
Nog medisyne vir die pyn
en suurstof deur die lyn.

Sewe tot sewe,
hierdie is nie ‘n lewe.

Man sonder werk.
Geen diens by die kerk.
Kos voorraad beperk.
Here, hou my sterk…

Sewe tot sewe,
my lippe bewe.

Ek mag nie ‘n Bybel in die saal invat,
want alles word met die virus beklad
Tyd is daar nie meer veel,
ek moet die boodskap deel:

Die Here is my Herder, niks sal my ontbreek
vir waters van rus kan ons Hom smeek.
Al sal ek deur dood skaduwee gaan,
is Hy die Een wat saam met my gaan…

Sewe to sewe
more begin ek veg vir ‘n ander lewe…

Vier uur

with No Comments

Vier uur op die eerste dag
kom die sms waarvoor ek wag,
ja, sluip Covid in soos ‘n dief:
Jy is positief…

Vier uur wasem teen die kar se ruit:
ongevalle te vol, ek kan eers in as iemand uit.
Ek kyk hoe die ligte van die ambulans
patroontjies op die lykwa dans…

Die intensief se vier uur koor
is nie bedoel vir enige gehoor.
‘n Geroggel en gehyg is die sang,
van almal wat na asem verlang.

Susters met donker vieruur oë,
met meer druk as hul vermoë.
Gordyne word haastig toegeruk
en pype in platval longe ingedruk.

Tuis en gesond, maar weke later
voel ek steeds vier uur trane water.
‘n Laken wat ‘n jongvrou liggaam toevou,
haar bleek slap hand bly ek onthou…

Vier uur sal nooit weer dieselfde wees,
van nou af is dit ‘n tyd van gebed
knielend hier langs my bed:
Vul my met die asem van U Gees!

 

Vir nog ‘n gedig oor Covid, lees ook: Sewe tot sewe

‘n Seer, maar seker siklus

with No Comments
Chemo deur ‘n lyn
oase soek in somerwoestyn…
Sandstorm van kanker –
God die enigste anker.
 
Verbleek van naar,
maar Gees is daar.
Vir elke vallende haar
troos ‘n herfsblaar.
 
Winter kille broos,
maar nie moedeloos,
want reg deur pyn
die siklus soewerein.
 
In soeke na rede
bring Jesus lentevrede:
Bloeiselvreugde oorspoel
in die vrugte van Sy doel.
1 2 3 4 78